A local initiative to a global challenge


Many Dutch are volunteering to help refugees adjust to life in the Netherlands. When news got out early 2016 in Benoordenhout, The Hague, that around 30 refugees would likely come and live in the former Aloysius College, there was an overwhelming reaction of people offering to help.

Then, in the summer word started going around that the refugees might not come after all because of the diminishing numbers of people seeking asylum in the Netherlands. The President of the Benoordenhout Wijkvereniging (Neighbourhood Association) actually implored the municipality of The Hague not to withhold us our refugees, since that would disappoint so many people: he had counted at least five volunteers lined up for every refugee!

Volunteers have different reasons for wanting to help. Many volunteers are already active in the local Duinzigtkerk (church) and simply feel the need to extend a warm welcome and show hospitality to people who have suffered so much and who have lost their homes. One of the volunteers added that she  was convinced that the refugees in turn would enrich our society. Some also mentioned that they wanted to make a clear statement that not all Dutch agree with the political party PVV (Party for Freedom), whose leader Geert Wilders has been outspoken against Islam and against immigration.

As for myself, all the above reasons play a role of course. However, seeing my own parents as warmlywelcomed refugees once is probably the most important motivation. I also hope I can add some value from the lessons I have learned watching my parents struggle to understand the unwritten rules of Dutch society, the rules a Dutchman could not explain, because they seem so obvious to him.

Role of volunteers from the neighbourhood

As you have probably noticed, in Holland we always start by organizing and making very clear who does what. So when the refugees announced themselves and people started offering to help them on social media, it seemed logical for Robin de Jong, the community worker at the local Duinzigtkerk, to organize the volunteers and the interaction between refugees and volunteers.

This volunteer work would be different from that of Vluchtelingenwerk Nederland (Dutch Council for Refugees) which helps refugees with things like getting registered with the municipality, acquiring a residence permit and registering with an inburgeringscursus.

In Benoordenhout, a coordination committee was started, more or less of its own accord. Long before the refugees had arrived more and more people started asking the churches, Vluchtelingenwerk Nederland, the municipality and the wijkvereniging (neighbourhood association) questions about them, about what kind of help they would need and when they could start. So De Jong, a young theologian with four years of experience working with volunteers under his belt, hosted a meeting to inform the volunteers.

At that point in time nobody yet knew when the refugees would come, what nationality they would be, whether they would have children and of what age. Nevertheless, prospective volunteers eager to act started forming groups to make preparations anyway. The main role of the committee, Buurtplatform Benoordenhout voor nieuwe buren (community platform for new neighbours), is to coordinate all volunteer activities.


Refugees started arriving in December 2016. Moving in meant usually that just the most able man of the family would arrive, since the apartments were literally bare. The floor was concrete and the walls had no wallpaper or paint. The kitchens were without even the simplest appliances and the rooms had no curtains. The beginning of January saw families start moving in, from Syria, Libya and Afghanistan. Our new inhabitants are now going through the necessary red tape: completing the intake at the municipality, registration with the municipality and intake at Vluchtelingenwerk, getting advice about schools for the adults to learn Dutch, registration  at schools for the children, getting the children organised while at school, etc. Because these processes are not yet finished, most of the volunteers are still waiting to get involved.

Planned activities

 Since the level of English and/or Dutch varies greatly among the refugee families, from quite fluent to none at all, the most important role assigned to volunteers from the neighbourhood is the role of taalmaatje. A taalmaatje is a native Dutch speaking person who spends one or two hours a  week with a refugee speaking Dutch to complement formal Dutch lessons, and to help the refugee, for example, to understand all the mail from the municipality, from Vluchtelingenwerk, from the tax office, and so on.


We also have sociale maatjes, buddies who help refugees find their way around the area, visit Madurodam and local museums, but also accompany them to register with a family doctor, or to the Consultatiebureau (children’s health clinic) with their small children or find a school for the children, explain how for example garbage collection works, and other basics for daily life. In Benoordenhout we are also looking at starting a neighbourhood daycare for the many small children, so that the parents can go to their Dutch lessons together.

Tailor-made buddies

Experience has taught us that it is difficult to remain a taalmaatje for a sustainable period of time if you do not share interests. So we now have introduced the “interview buddies”. They will interview the new Benoordenhouters in order to be able to write a small portrait focused on the hobbies, the profession and the studies our new neighbour has. These portraits will then be published in our local magazine and on our local social media asking people to become “tailor- made buddies” by responding if they share similiarities with one of the refugees.

If you share a hobby you can introduce our new neighbour to your running club or chess club. What better way to get integrated into Dutch society, meet many new people and have a chance to create sustainable relationships?

Understanding each other

In order to be able to interact, it is important to understand the differences in background. We are very happy that Basma Ismail has volunteered to introduce us to the world of Syrian refugees and… to introduce the Syrians to the world of the Dutch. Basma is an Iraqi who came to The Hague with her husband five years ago for his work. Having been born close to the Syrian border and having lived through some horrible wars herself, she is an excellent go-between both for us and the refugees. She comes to meetings and translates between the refugees and volunteers. She also gives us tips as to how to better help them, such as do’s and don’ts when interacting with Syrian refugees. Soon she will host a meeting with the Syrians at Aloysius to explain more about their host country. The enthusiasm of the community encourages us to move forward and continue to find ways to support our new neighbours. To anyone wishing to be a part of something similar, start local, keeping it simple and personal. Reach out to your own neighbourhood associations to get involved. «


Iedereen liegt, zeker in peilingen


Het bovenstaande is mijn vrije vertaling van het zojuist verschenen boek everybody lies van Seth Stephens-Davidowitz.

Zijn boek beschrijft onderzoeken die hij heeft gedaan aan de hand van vooral datgene wat mensen in Google Search intypen.

The search color text on a white background; Shutterstock ID 155805653; PO: Digital Guide

Want – zo stelt Davidowitz – mensen liegen een stuk minder als ze zich onbespied wanen, alleen achter hun computer op Internet, dan wanneer ze bijvoorbeeld vragen in een onderzoek invullen. Dan wil de behoefte om politiek correcte of sociaal wenselijke antwoorden te geven nog al eens de overhand hebben.

Wat mij zo inneemt voor Davidowitz is het feit dat deze specialist in Big Data wel zijn enthousiasme voor een goed gebruik van Big Data wil overbrengen zonder een goeroe voor dezelfde Big Data te worden. Hij blijft het hele boek lang het belang van intuïtie, menselijk inzicht en small data benadrukken en waarschuwen voor de gevaren van Big Data, te beginnen met het feit dat het niet draait om zo veel mogelijk data maar om de mogelijkheid de juiste data te gebruiken vooral op gebieden waar de bestaande onderzoeksmethoden duidelijk niet optimaal zijn en veel ruimte voor verbetering toestaan.

De belangrijkste gevaren van menselijke intuïtie benoemt hij ook: wel hebben de neiging het belang van onze eigen ervaring te overdrijven (en wat weet niet zelf hebben meegemaakt, negeren wel, zo waarschuwt Kahneman ons); en wat weinig dramatisch is maakt minder indruk.

Davidowitz waarschuwt ook voor wat hij the curse of dimensionality noemt: Wanneer je met Big Data gaat werken neemt het aantal variabelen exponentieel toe. En het gevaar van te veel variabelen is dat er altijd wel een correlatie te vinden is die we niet met causaliteit moeten verwarren.  Helaas de verleiding daartoe is groot.

Davidowitz illustreert dit fenomeen met het verhaal van coin nummer 391. Voor wie hier meer over wil weten: op bladzijde 246 en 247.
Waar Davidowitz ook voor waarschuwt is meetobsessie. Hij doet ons realiseren dat we zelden in precieze cijfers kunnen vangen wat we echt belangrijk vinden. Met multiple choice kunnen we moeilijk meten hoe kritisch iemand kan denken of hoe nieuwsgierig of integer iemand is. En….met wat we veel meten “dwingen” we bedoeld of onbedoeld, bewust of onbewust mensen om veel tijd en aandacht te besteden te besteden aan het goed kunnen wat gemeten gaat worden. Dat gaat dan vervolgens vaak ten koste van datgene wat wellicht veel belangrijker is maar onmeetbaar.

Kortom ook hier is het Engelse gezegde van toepassing: “Don’t put all your eggs in one basket : vergeet niet de Big Data te mengen met menselijke kennis, ervaring en inzicht en…”small data”. Zelfs Facebook is tot dit inzicht gekomen en handelt ernaar.

Davidowitz gaat zelfs zo ver dat hij stelt dat bij een juist gebruik van Big Data sociale wetenschappers wel eens de “harde” wetenschappers van de 21ste eeuw zouden kunnen worden, zeker nu de “harde” wetenschappers in de natuurkunde er maar niet in lijken te slagen relativietstheorie en quantummechanica met elkaar te verenigen. Als voorbeelden van “harde” sociologische feiten die hij uit Big Data heeft weten aan te tonen geeft hij de vraag of films vol geweld zorgen voor toename of afname van geweld of de leeftijd waarop kinderen in de VS “gewonnen worden voor een baseball team.

Davidowitz komt met een interessante verklaring waarom het zo lang heeft geduurd voor psychologie en sociologie hun “harde”, wetenschappelijke kant konden vinden. Hij volgt daarin Marvin Minsky. In wetenschappen als natuurkunde is de kunst het vinden van relatief simpele formules die altijd en overal waar zijn. Psychologie en sociologie bestuderen alles wat te maken heeft met de menselijke brein en wellicht is het zo dat er voor de menselijke brein geen simpele formules te vinden zijn die altijd en overal waar zijn. Een brein is waarschijnlijk een complex systeem waarin continu van alles uitgeprobeerd wordt en het ene deel fouten in het andere corrigeert, hetzelfde geldt waarschijnlijk voor het economische en politieke systeem. Zo een systeem is niet te vangen in een simpele formule, hooguit kun je het langzamerhand beter gaan begrijpen door veel verschillende studies uit te voeren.

Ik ben op zoek naar onderzoekers in Nederland die al met de methoden van Davidowitz werken of geïnteresseerd zijn om dat te gaan doen.

Gevaar en gevaar

Laatst zei iemand tegen mij: ” het is toch een schande al die jonge mannen die naar Nederland vluchten en hun familie in oorlogsgebied achterlaten. En als je ze er op aanspreekt zeggen ze dat het te gevaarlijk is tijdens om vrouwen en kleine kinderen mee te nemen. Maar ze laten ze wel in oorlogsgebied achter. Als of het daar niet gevaarlijk is.”

“Gevaar en gevaar” verder lezen