Laatst zat ik naast twee aardige jongemannen. Ze hadden hun jaren in het Israëlische leger gediend rn reisden nu de wereld rond als digital nomads
Ze waren ervan overtuigd dat wat ik in de Nederlandse kwaliteitskranten las over Israël sterk overdreven was. We werden duidelijk gebrainwashed.
Al hun vrienden en kennissen wilden niets liever dan in vrede samenleven met de Palestijnen en de Palestijnen idem dito. En in de tussentijd was Israël een uiterst veilig land.
Wel had de een inmiddels een Portugees paspoort en de ander een Fins.
Toegegeven, de sfeer hier in Haifa is uiterst relaxed. Dat heb ik wel eens anders meegemaakt. Controles zijn soepel . Zelfs een soldaat tegenover mij in de trein met machinegeweer over zijn schouder onderweg naar huis oogt geruststellend in plaats van angstaanjagend. Alsof het een plastic speelgoedpistool zou betreffen.
Zou het waar kunnen zijn dat al onze kwaliteitskranten zich iets op de mouw laten spelden? Dat kan toch niet? We hebben toch onafhankelijke kwaliteitsjournalistiek?
Aan de andere kant, herinner ik me het boek van Joris Luijendijk dat een nogal grimmig beeld schetst van de redacties van onze kwaliteitsmedia.
En al de informatie van NGO’s als Artsen zonder grenzen? In hoeverre is dat gebaseerd op gegevens die door lokale mensen in de grip van Hamas wordt doorgegeven? Checken onze kwaliteitsmedia dat wel eens? Hoe? Ik lees er nooit over.
Weer aan de andere kant: als het waar is dat onze kwaliteitsmedia overdrijven, waarom doet Israël er dan zo weinig aan om te onderbouwen day het overdreven is?
De twee uiterst aimabele jongemannen weten daar het antwoord wel op:
Niet de moeite waard, landen als Nederland doen er niet toe.